Heb je enig idee hoeveel cliënten ik ontmoet die zich niet gehoord of gezien voelen? Zich alleen- en niet geliefd voelen? Die zich aanpassen aan hun omgeving uit angst dat ze, als ze zichzelf zijn, tekortschieten of bang zijn voor het oordeel dat daarop volgt. Die bang zijn niet te voldoen aan de verwachtingen van hun omgeving, aan de geprogrammeerde maatstaf… of die de hoop hebben opgegeven dat er nog een kans bestaat dat ze door iemand bemind kunnen worden.
Bijzonder, bijzonder veel… Het raakt me als mens diep in mijn hart om te zien dat er zovelen van ons zijn die zich van binnen verdrietig voelen. Vanuit mijn rol als coach heb ik het voorrecht om een breder beeld te zien en merk ik op hoeveel mensen er vastzitten in een leven waarin ze niet zichzelf kunnen zijn of durven zijn, maar het gevoel hebben te moeten voldoen aan de norm die hun omgeving voor hen heeft gecreëerd. Dit leidt ertoe dat velen met een glimlach aan de buitenkant door het leven gaan, terwijl ze van binnen verdriet, boosheid, angst en machteloosheid ervaren.
Ik merk op hoeveel mensen er vastzitten in een leven waarin ze niet zichzelf kunnen zijn of durven zijn, maar het gevoel hebben te moeten voldoen aan de norm die hun omgeving voor hen heeft gecreëerd.
Dit is niet mijn “gebruikelijke” inspirerende blog of tekst. De reden dat ik dit deel, is om een moment te creëren waarop iedereen die dit leest even stilstaat en zich bewust wordt. Voor iedereen die zich hierin herkent, om te beseffen dat je niet alleen bent in je gevoelens, dat je niet alleen bent in het leven. En voor alle anderen, om te beseffen dat niet iedereen die met een glimlach door het leven gaat, ook daadwerkelijk gelukkig is. Maar wat als we ervoor kiezen om ons opener en empathischer op te stellen naar onze omgeving?
Het is een uitnodiging aan iedereen om even stil te staan bij het feit dat het leven niet het illustere toneel is dat we om ons heen zien en om met deze tekst de gelegenheid te bieden, iedereen uit te nodigen om weer meer menselijk te zijn, ons empathisch vermogen te activeren, zachter te worden voor onszelf en voor de mensen om ons heen. Alsof we dit mogen opnemen in onze dagelijkse normen en waarden, zodat we deze ook actief kunnen uitdragen.
Beseffen dat niet iedereen die met een glimlach door het leven gaat, ook daadwerkelijk gelukkig is. Maar wat als we ervoor kiezen om ons opener en empathischer op te stellen naar onze omgeving?
Want, misschien zonder dat je het je realiseert, brengt dit verandering teweeg. Zowel in onszelf als mogelijk in het leven van iemand in onze omgeving. Hoe cliché het ook mag klinken, wees de verandering die je wilt zien of geef jezelf de kans om verandering te laten plaatsvinden. Aan het eind van de rit hebben we alleen elkaar.
Veel liefs,
Mattia